ÒÓÐÅÖÊÈÉ ßÇÛÊ
| 110. BİR ANI Çocukken yatağımdan her kalkışımda, yerdeki yastıkları görüp, annemin dağınıklığına hep kızardım. Büyüdüm, evlendim ve çok güzel bir erkek çocuğum oldu. Oğlum da bana benzemiş galiba, bir o tarafa bir bu tarafa dönüp duruyor ve yataktan düşüyor. Şimdi ben rahmetli annemin yastıklarını hatırlıyor ve oğlumun düşeceği yerlere yastıkları koyuyorum. |
ÏÀÌßÒÜ Êîãäà ÿ áûë ðåá¸íêîì, êàæäûé ðàç, âñòàâàÿ ñ êðîâàòè, âèäåë íà ïîëó ïîäóøêè è âñåãäà îáèæàëñÿ íà ìàìèí áåñïîðÿäîê. ß âûðîñ, æåíèëñÿ è ó ìåíÿ ïîÿâèëñÿ î÷åíü êðàñèâûé ñûí. Ìîé ñûí, î÷åâèäíî, ïîõîæ íà ìåíÿ: îí âîðî÷àåòñÿ òóäà-ñþäà è ïàäàåò ñ êðîâàòè. Ñåé÷àñ ÿ âñïîìèíàþ ïîäóøêè ìîåé ïîêîéíîé ìàìû è êëàäó èõ òóäà, êóäà ïàäàåò ìîé ñûí. |